Eén van de weinige zekerheden die we in het leven hebben, is dat het leven onlosmakelijk verbonden is met de dood. Waar leven is, is de dood en waar de dood is, is leven. Die zekerheid is bedreigend, temeer omdat de dood zichzelf veelal niet aankondigt. Het liefst stoppen we die zekerheid ver weg, we praten er niet over, want dan is het er niet. Gewoon maar zo lang mogelijk onbezorgd met elkaar genieten van het leven. Daar is iets van te zeggen, zeker als het kinderen betreft, want waarom kinderen lastig vallen met de dood als er (nog) geen aanleiding is om hen daarmee te confronteren?

Hoewel we er begrip voor hebben dat veel mensen bewust of onbewust dit standpunt innemen, zijn we toch van mening dat de dood juist wel onderwerp van gesprek zou moeten zijn en dat kinderen er recht op hebben om te weten dat de dood bestaat, dat ze er hoe dan ook een keer mee te maken krijgen.

Wij hebben als doel om (groot)ouders/verzorgers en begeleiders bewust te maken van de voordelen die het kind haalt uit openheid, eerlijkheid en duidelijkheid omtrent de dood. Het niet met kinderen praten over de dood lijkt misschien goed, want je wilt de kinderen er tenslotte voor beschermen, maar wat als er plotseling een dierbare van het kind overlijdt?

Wanneer een kind onverwacht wordt geconfronteerd met het overlijden van een dierbare zullen er ongetwijfeld vragen komen als: Wat is doodgaan? Waar ga je dan heen? Wat gebeurt er? Wat is begraven? Wat is cremeren? Ga ik ook dood? Het kind wil graag antwoorden krijgen, maar doordat het een dierbare betreft, is de kans groot dat (groot-)ouders/verzorgers, zelf ook overmand door verdriet, niet de tijd nemen om goed of voldoende bij de vragen van de kinderen stil te staan. Een heel begrijpelijke situatie, maar wel een heel bepalende. Kinderen nemen net als volwassenen zo’n aangrijpende gebeurtenis mee hun leven in en daarom is het zo ontzettend belangrijk om hen daarin tijdig en zo goed mogelijk te begeleiden.

Wanneer kinderen geen duidelijkheid hebben over een situatie gaan ze fantaseren en hun fantasie kan enger zijn dan de werkelijkheid. Daarnaast blokkeert die onzekerheid het vermogen om afscheid te nemen en aan het verdriet toe te komen. Die blokkade neemt tijd in beslag die van essentieel belang is bij het rouwproces, de tijd namelijk vóór de uitvaart, de tijd die nodig is om het afscheid voor te kunnen bereiden.

Wanneer kinderen deze kostbare tijd moeten besteden aan het worstelen met vragen en het zoeken naar antwoorden op de vele vragen, dan vinden wij dat je kinderen daarmee te kort doet. Als ze de antwoorden op die basisvragen al wel kennen en ook zelf al een beeld hebben kunnen vormen over de dood, komen ze bij een (onverwacht) overlijden eerder aan het verdriet toe. De kostbare tijd tussen het overlijden en de uitvaart kan dan worden besteed aan het toeleven naar het afscheid, het voorbereiden van de uitvaart of op een andere manier waar ze rust in vinden.

Kinderen komen zo gemiddeld rond hun achtste jaar met de dood in aanraking. Het overlijden van een huisdier is vaak al een goede aanleiding om met kinderen over de dood te praten. Kinderen die daarbij goed begeleid worden, hebben daar later ‘voordeel’ van, omdat zij dan al een beeld hebben kunnen vormen over de dood.

Stichting Iriza wil graag (groot)ouders/verzorgers stimuleren om kinderen vroegtijdig in een veilige omgeving op een ontspannen manier kennis te laten maken met de dood, zonder dreiging van buitenaf. Zonder het verdriet om een overlijden!
Ze horen natuurlijk wel het één en ander op tv, maar wat en hoe ze die informatie oppakken is niet altijd duidelijk, maar wel heel belangrijk.

Stichting Iriza biedt hulpmiddelen in de vorm van boekjes en cd’s over doodgaan en afscheid nemen. Deze kunnen gewoon eens gelezen of geluisterd worden tijdens het spelen of in de auto. Aangetoond is dat kinderen in de auto veel vrijer praten, omdat ze dan niet aangekeken worden. Een goede plek om hun eerste kennis over de dood op te doen.
Al onze boekjes en cd’s bevatten liedjes en verhalen over doodgaan en afscheid nemen en worden in begrijpelijke taal gezongen en verteld.
Een prima opening tot een gesprek en dat is precies wat wij met stichting Iriza hopen te bereiken: open communicatie.

Vandaar ook ons motto: Omarm met openheid.